چقدر کم اینجا سر میزنم و چقدر حوصله ی این مکان و ندارم با اینکه یک زمانی امن ترین مکان برای اشغال های ذهنم بود البته دروغ چرا هنوزم هست ولی احساس میکنم دیگه اون وابستگی قبل و به این مکان ندارم.
بلاگفای عزیزم به مدت ۳ سال پذیرای خاطرات تلخ و شیرینم بود و باعث شد با نوشتن داخلش ذهنم باز بشه و با خوندن نوشته هام متوجه تغییرات مثبت و منفیم بشم.
میدونم که دوباره مثل قبل تند تند میام اینجا از روزمرگیم مینویسم و فاتحه ی چنلمو میخونم ولی خب نمیدونم کی اون روز میرسه!
اگه براتون کامنتی نمیزارم به این معنیه که گاهی اوقات حتی حوصله ی خوندن هم ندارم چه برسه به اینکه نظرمم این وسط بیان کنم ولی همچنان دوستون دارم و بدونید شما اولین آدمایی بودید که همیشه با خوندن نوشته هام و دغدغه هام و حتی نظر دادنتون حس خوبی و بهم منتقل میکردید🫂